Jeśli zastanawiasz się, czy osoby z obniżoną odpornością powinny się szczepić, odpowiedź brzmi: tak! Zawsze konsultuj z lekarzem, czy możesz przyjąć daną szczepionkę.
Szczepienia u osób z obniżoną odpornością są zazwyczaj dobrze tolerowane i nie należy się spodziewać niepożądanych odczynów poszczepiennych innych niż w ogólnej populacji osób dorosłych.

Niedobory odporności mogą być wrodzone lub nabyte.
Wrodzone niedobory odporności:

  • są spowodowane zaburzeniami składników układu odpornościowego, np. przeciwciał lub innych substancji związanych z odpornością na zakażenie
  • mogą się ujawniać w pierwszych miesiącach po urodzeniu.

Nabyte zaburzenia odporności mogą być m.in. wynikiem:

  • trwających lub przebytych ciężkich zakażeń wirusowych, bakteryjnych lub chorób układowych
  • działania czynników zewnętrznych, np. niedożywienia
  • leczenia np. chemioterapią
  • stanu po przeszczepie narządowym.

W przypadku niedoborów odporności warto pamiętać, że:

  • opracowywane są coraz to nowe możliwości szczepień u chorych z zaburzeniami układu odpornościowego
  • wiele stanów związanych z zaburzeniami odporności powoduje jedynie okresowe przeciwwskazania do szczepień.


Wskazania do szczepień osób z obniżoną odpornością powinny być rozważane:

  • indywidualnie
  • w odniesieniu do konkretnej szczepionki
  • w zależności od rodzaju choroby, typu, czasu leczenia chorego.

Zakres szczepień zależy od:

  • rodzaju choroby
  • typu leczenia
  • czasu leczenia immunosupresyjnego – stosowanego m.in. w transplantologii, gdy celowo osłabia się układ odpornościowy, aby nie odrzucił przeszczepu
  • długości leczenia, np. przy radioterapii. 

Jak szczepić osoby z niedoborami odporności
Szczepienia osób z zaburzeniami odporności powinny odbywać się pod kontrolą lekarza z doświadczeniem pracy z osobami z tej grupy. On może ustalić specjalne schematy dawkowania i inne zasady szczepienia.
Doświadczony specjalista – np. lekarz poradni szczepień, immunolog, hematolog, transplantolog – ma wiedzę na temat aktualnego stanu immunologicznego pacjenta oraz zna wytyczne dotyczące bezpieczeństwa szczepień.
Lekarz zdecyduje, czy możesz dostać np. szczepionkę żywą, która zawiera drobnoustroje lub zaproponuje inną opcję.

Otoczenie osób z obniżoną odpornością
Jeśli masz bliski kontakt z osobą o upośledzonej odporności i zachorujesz na chorobę zakaźną – możesz zakazić ją wirusem lub bakterią.  Zawsze warto jest szczepić zdrowe osoby przebywające w bliskim kontakcie z chorą osobą. Należą do nich:

  • personel ochrony zdrowia
  • domownicy
  • rodzina
  • przyjaciele.

Jeśli jesteś w tej grupie, zadbaj o profilaktykę chorób zakaźnych.

Po przyjęciu szczepionki żywej nie jesteś zagrożeniem dla osoby z niedoborem odporności. Jeśli masz wątpliwości – zapytaj lekarza.

Immunosupresja – terapia czasami stosowana dla celowego obniżenia odporności pacjenta w transplantologii i leczeniu alergii lub chorób autoimmunologicznych.

Osoby z otoczenia pacjenta z niedoborem odporności:

  • mogą być szczepione przeciw odrze, śwince i różyczce
  • mogą być szczepione przeciw ospie wietrznej – jeśli masz osutkę czyli zmiany skórne w miejscu szczepienia, wskazana jest izolacja od osoby, która jest w immunosupresji
  • mogą być szczepione przeciw rotawirusom.

Uwaga! Jeśli jesteś w immunosupresji i Twoje dziecko zostało zaszczepione przeciw rotawirusom, powierz komuś innemu zmianę pieluszek przez 7-14 dni po szczepieniu dziecka.

Źródło: serwis pacjent.gov.pl